เรามักใช้พลังไปกับการพยายามทำให้ตัวเอง “โอเค” จนเผลอลืมฟังว่าตอนนี้ร่างกายและจิตใจกำลังต้องการอะไร
ความเหนื่อย ความเศร้า หรือความกระวนกระวาย ล้วนเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นและค่อย ๆ ผ่านไป เราสามารถรับรู้มันได้โดยไม่ต้องปล่อยให้มันกลายเป็นตัวตนของเรา
การดูแลตัวเองจึงเริ่มจากการเปิดพื้นที่ให้ทุกความรู้สึกได้มีที่อยู่ โดยไม่รีบตัดสินหรือผลักไสมันออกไป
แล้วค่อย ๆ สำรวจว่าตัวเองต้องการอะไร อาจเป็นน้ำสักแก้ว การนอนพัก ความเงียบสักครู่ หรือใครสักคนที่พร้อมรับฟัง
เราไม่จำเป็นต้องรีบเข้มแข็งหรือทำให้ทุกอย่างดีขึ้นทันที เพราะการดูแลใจอาจเริ่มจากเรื่องเรียบง่ายอย่างการยอมรับสภาวะของตัวเอง และเลือกตอบสนองต่อความต้องการเล็ก ๆ ที่เรามักมองข้ามไปค่ะ