เธอป่วยด้วย Glioblastoma (เนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงที่เกิดจากเซลล์ประสาทค้ำจุนชื่อ glial cells) โรคนี้โตเร็ว ลุกลามไปไกล และรักษายากจนแพทย์ต้องใช้หลายวิธีควบคู่กัน เป็นภาวะที่ไม่มีใครเลือกได้หรือป้องกันได้ และมักมาถึงโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้า
เธอป่วยตั้งแต่ปี 2022 แต่มาเปิดเผยต่อสาธารณะในปี 2024
ครอบครัวประกาศว่าเธอจากไปอย่างสงบ ท่ามกลางผู้คนที่รัก ในวันที่ 10 ธันวาคม 2025 โดยประกาศผ่านอินสตาแกรมทางการของเธอ พื้นที่เดียวกับที่เธอเคยใช้เล่าเบื้องหลังงานเขียนและมอบพลังใจเล็ก ๆ ให้ผู้อ่านทั่วโลก
เมื่อรู้ว่าคนที่สร้างโลกอันอบอุ่นและตลกขบขันให้เราอ่านเป็นสิบ ๆ ปี ต้องเผชิญอะไรที่หนักหนาแบบนี้ งานเขียนช่วงหลังของเธอก็ดูจะมีมวลอีกแบบขึ้นมาทันที โดยเฉพาะ What Does It Feel Like? ที่ตอนออกใหม่ ๆ หลายคนยังไม่รู้เลยว่าเธอกำลังต่อสู้กับโรคเดียวกับตัวละครในเรื่อง มันเลยเหมือนบันทึกหัวใจที่เธอวางไว้ให้ผู้อ่านแบบแผ่วเบา ใกล้ชิดกว่างานไหนที่เธอเคยเขียน แต่ยังมีประกายอารมณ์ขันแบบเดิม เหมือนแสงเล็ก ๆ ที่ยังส่องอยู่ แม้มาจากปลายเทียนที่เริ่มสั้นลงก็ตาม
พอมองย้อนกลับไป งานยุคทองอย่าง Shopaholic, Can You Keep a Secret?, The Undomestic Goddess ก็เหมือนจะเผยชั้นความหมายใหม่ๆ มาตลอด มันเป็นนิยายเบาสบาย ที่เป็นหลักฐานถึงความเข้าใจชีวิตของโซฟี ความเข้าใจที่ว่าในความวุ่นและความเปิ่นของมนุษย์ มีความงามและความหวังซ่อนอยู่เสมอ
ช่วงเวลาที่เธอรู้ว่าตัวเองป่วย กลับทำให้อารมณ์ขันของเธอดู “กล้าหาญ” ยิ่งขึ้น ไม่ใช่ความเบาแบบหลีกหนี แต่เป็นการยืนอยู่กับความจริงโดยไม่ยอมให้หัวใจแคบลง
อ่านงานของเธอต่อเนื่องตั้งแต่ยุค รีเบคคา บลูมวูดจนถึงเล่มสุดท้าย เหมือนเห็นพลังงานของคนเขียนเปลี่ยนไปทีละน้อย จากประกายสดใสที่เต้นตามจังหวะเมืองใหญ่ ไปจนถึงแสงนุ่ม ๆ ที่ผิงใจเราอย่างสงบในงานช่วงท้าย เป็นบรรยากาศที่ทำให้เข้าใจว่าอารมณ์ขันไม่เคยอยู่ตรงข้ามกับความเปราะบาง ตรงกันข้าม มันคือทักษะเอาตัวรอดของมนุษย์ที่ยังอยากมองโลกด้วยสายตาที่เปิดกว้างอยู่เสมอ
การจากไปของเธอจึงเป็นข่าวเศร้าสำหรับนักอ่าน และเป็นเหมือนการปิดฉากยุคหนึ่งของนิยาย feel-good ที่ฉลาด ละเอียด และซื่อสัตย์ต่อหัวใจผู้อ่านอย่างลงลึก ถ้าโลกวรรณกรรมคือห้องสมุดใหญ่ โซฟีก็เป็นมุมสีเหลืองอุ่นที่ใครหลายคนแวะไปเวลาอยากได้กำลังใจแบบไม่ดราม่าเกินไป และแบบไม่โกหกว่าชีวิตนี้มันง่าย
แต่แม้วันนี้มุมนั้นจะไม่มีเจ้าของนั่งอยู่แล้ว หนังสือของเธอยังอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่มีความเงียบแบบใหม่ปะปนอยู่ ความเงียบที่ทำให้เราตระหนักว่าเสียงหัวเราะของมนุษย์คนหนึ่งสามารถเดินทางไกลกว่าสังขารเสมอ
และบางที การหยิบงานของเธอขึ้นมาอีกครั้งในตอนนี้ ก็เหมือนการเปิดประตูที่เธอฝากแสงไว้ให้แสงอ่อน ๆ ที่บอกว่า ความอ่อนโยนไม่เคยสูญหาย ต่อให้คนที่สร้างมันจะก้าวออกไปจากหน้าเวทีแล้วก็ตาม