หลายครั้ง…เรารับปากทั้งที่เหนื่อย ช่วยทั้งที่เกินกำลัง หรือเงียบทั้งที่รู้สึกเจ็บปวด เพราะกลัวว่าการปฏิเสธจะทำให้ดูเป็นคนไม่รักครอบครัว
แต่อันที่จริงแล้ว การตั้งขอบเขต ไม่ใช่การรักครอบครัวน้อยลงเลยค่ะ
มันคือการบอกให้ชัดว่าเรายอมรับอะไรได้ มีข้อจำกัดตรงไหน และจะดูแลตัวเองอย่างไร โดยไม่บังคับให้อีกฝ่ายต้องคิดหรือรู้สึกเหมือนเรา
ลองเริ่มจากคำพูดที่ สุภาพ + ชัดเจน + บอกสิ่งที่เราจะทำ เช่น…
“เดือนนี้ช่วยได้เท่านี้นะ มากกว่านี้ไม่ไหวจริง ๆ”
“เรื่องนี้ไม่สะดวกคุยนะ ถ้ายังพูดต่อ จะขอพักการคุยก่อน”
อีกฝ่ายอาจยังไม่เห็นด้วยในทันที เราจึงย้ำขอบเขตสั้น ๆ ได้ โดยไม่ต้องอธิบายจนเขายอมรับ และแม้จะรู้สึกผิดอยู่บ้าง ความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้แปลว่าเราทำผิดเสมอไปค่ะ
ค่อย ๆ เลือกวิธีที่ทำได้จริงและปลอดภัยสำหรับตัวเอง หากมีการข่มขู่หรือเสี่ยงถูกทำร้าย ความปลอดภัยต้องมาก่อน ไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้าตามลำพัง
เพราะการใส่ใจความรู้สึกของคนในบ้าน ไม่ควรหมายถึงการมองข้ามความรู้สึกของเราเอง