กับคนข้างๆ ที่เรารักเขาอยู่ตอนนี้… เป็นหัวใจของผู้ใหญ่ที่พร้อมจะแบ่งปัน หรือเป็นหัวใจของเด็กที่ยังรอให้ใครสักคนหันมามองกันแน่
เรื่องของ Inner Child (เด็กน้อยในใจ) กับความสัมพันธ์ ความรัก ไม่ใช่นอกตัวใครเลยค่ะ มันคือพิมพ์เขียวที่ถูกเขียนไว้ตั้งแต่วันที่เรายังจำความไม่ได้เสียด้วยซ้ำ
หน้าตามันเป็นแบบไหนได้บ้าง…..
เมื่อ ‘ความคุ้นเคย’ กลายเป็นกับดัก
ลองมองแบบนี้เล่นๆ ดูนะคะ…. คนที่เคยต้องวิ่งตามความรักในวัยเด็ก มักโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่วิ่งตามความรักแบบเดิม เปลี่ยนแค่หน้าตาและชื่อคน แต่ความรู้สึกในอกยังเหมือนเดิม คือ “กลัวถูกทิ้งอยู่ตลอดเวลา”
หากเราถูกสอนมาว่า “ต้องเก่ง ต้องเป็นเด็กดี ถึงจะมีคนรัก” เราอาจเผลอเลือกความสัมพันธ์ที่ต้องพิสูจน์ตัวเองตลอดเวลา เหนื่อยมากแต่หยุดไม่ได้ เพราะส่วนลึกในใจบอกว่า ถ้าเราไม่พยายาม เขาจะหายไป เราจึงกลายเป็นนักแบกความสัมพันธ์ที่ลืมไปว่า ความรักไม่ใช่รางวัลของการทำความดี แต่มันคือการยอมรับในสิ่งที่เราเป็น
ความรักที่สงบ… จนน่าสงสัย
หลายคนยอมจำนนต่อการปฏิบัติที่ไม่ดี ไม่ใช่เพราะมองไม่เห็นมันนะ แต่มันคือ “ความคุ้นเคยที่แสนเจ็บปวด” เด็กในใจเราเคยชินกับบ้านที่ต้องลุ้น ต้องระวังตัว ต้องคอยอ่านสีหน้าคนรอบข้างตลอดเวลา จนเมื่อวันหนึ่งเราเจอความรักที่สงบ อ่อนโยน และสม่ำเสมอ… เรากลับรู้สึก ‘แปลกๆ ไม่น่าไว้ใจ’ บางคนเผลอทำลายความสัมพันธ์ที่ดีเพียงเพราะมันไม่ทำให้ใจเต้นแรงจากความกลัว เราสับสนระหว่าง ความตื่นเต้น (Anxiety) กับ ความรัก (Love) จนมองว่าความสงบคือความน่าเบื่อ ทั้งที่จริงมันคือ ‘ความปลอดภัย’ ที่เด็กในใจเราโหยหามาตลอดชีวิตต่างหาก
เป็น ‘ผู้ใหญ่’ ที่โอบกอด ‘เด็กน้อย’
การเยียวยา Inner Child ในความรัก จึงไม่ใช่การค้นหาใครสักคนมาปิดแผลเราให้พอดีเป๊ะ หรือการคาดหวังให้คนรักมาทำหน้าที่พ่อแม่ที่เราขาดหายไป เพราะนั่นคือการโยนความรับผิดชอบในความสุขของเราไปไว้ในมือคนอื่น
การเยียวยาที่แท้จริง คือการค่อยๆ ยอมรับบทบาทใหม่ของตัวเองในฐานะ ‘ผู้ใหญ่คนปัจจุบัน’ ที่หันไปสบตาเด็กตัวเล็กในใจแล้วบอกว่า….
“ตอนนี้ไม่ต้องวิ่งตามใครเพื่อให้เขาหันมามองแล้วนะ ฉันเห็นเธอแล้ว และฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไปไหน”
เมื่อเราทำหน้าที่เป็น พื้นที่ปลอดภัย ให้ตัวเองได้สำเร็จ เราจะเริ่มเลือกความสัมพันธ์ที่ ‘เติมเต็ม’ มากกว่า ‘ตักตวง’ เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเราซ้ำๆ เพียงเพราะมันรู้สึกคุ้นเคยอีกต่อไป
กลับมาที่ข้างในใจของพวกเรา แต่ละคน ความสัมพันธ์ที่กำลังมีอยู่ตอนนี้ กำลังเติมเต็มหัวใจของผู้ใหญ่ในวันนี้ หรือกำลังทำให้เด็กในวันนั้นร้องไห้อยู่อย่างเงียบๆ รึเปล่า
หากเด็กคนนั้นกำลังร้องไห้ ลองหยุดวิ่งสักพัก แล้วหันกลับมาโอบกอดตัวเองดูนะคะ เพราะความรักที่มั่นคงที่สุด เริ่มต้นจากการที่ผู้ใหญ่ในตัวคุณ บอกกับเด็กในใจว่า “ไม่ว่าใครจะอยู่หรือไป เธอก็ยังจะมีฉันเสมอ”